فروشگاه گیفت کارت
 
خرید گیفت کارت
چرا Rocket league یکی از مهم ترین بازی‌های دهه اخیر است
نویسنده:
صفحه شخصی من وبلاگ من - سردبیر سابق و از اعضای هیئت مدیره کانون ...
User_image

کوییدیچ ماگل ها!

"به قلم کسرا کریمی اصل"

1- دنیای واقعی و امروزی ما،  با پذیرش همه‌ی از پیش تعیین شدگی ها و مقدر شدگی‌هایش دیگر واقعا خسته کننده شده، در چنین شرایطی هنر با همه مدیوم هایش که در یکی از صدها تعریفشان به "صرفا  بیان چیزی" تعبیر شده‌اند اگر تنها سعی به بیان همین ها و یا به قولی بازنمایی واقعیات داشته باشد به نظرم شکست می‌خورند، نمی گویم بد است بازنمایی، می‌گویم شاید دیگر بس باشد. تنها من هم نیستم، استقبال از آثاری همچون " باشگاه مشتزنی" "چاک پالانیک" که در آن سعی در فرار از روزمرگی حتی به قیمت خرد شدن صورت افرادی که دیگر دوست ندارند بدون زخم بمیرند پادآرمان‌شهری را خلق می کند که در قیاس با آرمان شهر روزمره فعلی یک اتوپیای حقیقی است سندی بر این ادعاست، بیایید کمی خلاق باشیم!

2- به عنوان یک مخاطب جدی و پیگیر مقوله بازی ها برایم سخت نیست که اعتراف کنم صنعت گیمینگ به خصوص "جریان اصلی" که توسط ناشران و استودیوهای بزرگ هدایت می شوند برخلاف ذات و پتانسیل هایش به شدت دچار روزمرگی و درجا زدن شده، جالب است که می‌بینیم استودیوها  و ناشران سعی دارند ضعف ایده‌ها و کمبود خلاقیت هایشان را با بیشتر نزدیک کردن آثار خود به عنصر واقعیت سعی دارد همپوشانی کند، مثال متاخرش همین آنچارتد 4، اثری که برخلاف 3 قسمت نخستش در پایان بندی، به جای آنکه المان های فانتزی و خرق عادت را وارد داستانش کند، صرفا به بد جلوه دادن انسان ها، آرمان ها و در مجموع بازتولید واقعیت بسنده کرد، دزدان دریایی به هم خیانت کردند و آرمان شهرشان نابود شد.

کمی آنسوتر آثار پرچم داری همچون "ندای وظیفه" و "اسسین کرید" هم که فارغ از بحث کیفی شان مدت هاست که چشمه خلاقیتشان خشکیده و صرفا با عوض کردن مکان و زمان دست به باز تولید خود می زنند، همه در حال بازتولیدند، حتی اثری مثل فیفا که متر و معیارش واقعیت است حدود 4 سال است که هیچ تغییری، بله درست شنیدید هیچ تغییری نکرده و هر سال با وعده صرفا بهبود یافتن جیب امثال ما را خالی کرده و رفته.

آنطرف قضیه در سمت بازیسازان مستقل، خالقان در حال تست فرم های مختلف یا در مبحث روایت داستان هستند و یا مشغول خلق مکانیک های نو در گیم پلی‌اند ، طوری که بازی های این سمت یا صرفا داستان محورند همچون Everybody's Gone to the Rapture یا گیم پلی محور همچون SuperHot هستند، و با وجود این که تجربیاتی خوب و بدیعی را فراهم می کنند اما در نهایت اثر کاملی نیستند، اکثرا در حد همان یک تجربه باقی می مانند.

در همچین شرایطی ناگهان آثاری همچون پورتال 1 راکت لیگ (که در ادامه بیشنر بدان خواهیم پرداخت) به عرصه ی ظهور می رسند، و با این حجم از ساخت و پرداختشان ما را به بهت فرو می برند، آنها از واقعیت فاصله می گیرند، سپس با جهان سازی درستشان آن را به زبان خودشان ترجمه می کنند، اینگونه می شود که برای مثال یکی از زیرمتن های فرعی بازی ای مثل پورتال همچون دروغین بودن کیک وعده داده شده، تبدیل به بخشی از فرهنگ گیک ها و گیمرها می شود و خود را به بخشی از واقعیات روزمره ما تبدیل می کند.

3- جی.کی رولینگ در سال 1997 در کتاب "هری پاتر و سنگ جادو" برای اولین بار ما را با  ورزش به غایت شگفت‌انگیز جادوگران یعنی کوییدیچ آشنا می کند، ورزشی که باید به طور رسمی از آن به عنوان ورزش گیک ها و نردها در تمام تاریخ یاد کرد، امکان ندارد هری پاتر خوانده باشید و آرزو نکرده باشید که روزی سوار بر جاروهای پرنده در کنار دوستان خود کوییدیچ را تجربه کنید، حتی نگارنده ای چون من که به شدت از فوبیای ارتفاع رنج می برم! بارها و بارها رویای  تعقیب گوی زرین پرنده این بازی در حالی که سوار بر آخرین مدل جاروی نیمبوس‌ خود بوده ام دیده ام.

ولی خب چرا تا این اندازه کوییدیچ محبوب است، چرا مثلا این ورزش هایی که آیزاک آسیموف شهیر در کتاب "ایزدان هم" برای مهانشین ها خلق می کند و شرحشان می دهد به این اندازه محبوب نیستند؟ و یا حتی ورزش های نوظهوری مثل سپک تاکرا که مصداق واقعی دارند؟ شما کدام را ترجیح می دهید؟ سپک تاکرا یا کوییدیچ؟

به نظرم کوییدیچ هر آنچه که ما از یک ورزش گروهی را بخواهیم را در خود دارد، یعنی در عین حال که یک ورزش تیمی رقابتی و مفرح است جا برای فردیت و بروز خود را هم فراهم می آورد، برای مثال نقش یک جستجو گر در کوییدیچ محوریتی کاملا فردی دارد که نتیجه موفقیت و یا عدم موفقیتش میاد و نتیجه نهایی بازی را تعیین می کند، فارغ از این موارد چیزی که کوییدیچ را محبوب عام و خاص می کند همانند هر ورزش دیگری عاری از پیچیدگی بودن آن است، کوییدیچ را مجموعه ای از قوانین دست و پا گیر محدود نکرده اند، همه چیز در ساده ترین حالت ممکن تعریف می شوند، گل بزنید و گل نخورید!

شاید اگر یوهان کرایوف فقید به جای این که یک اسطوره ماگل فوتبالیست باشد یک جادوگر قهرمان کوییدیچ می بود آن جمله ی معروفش را این گونه میشد که : کوییدیچ بازی ساده ای است، اما ساده بازی کردنش کار به شدت مشکلیست!

4- راکت لیگ یک بازی مستقل است، اگر بخواهیم در ژانر تعریفش کنیم باید به آن بگوییم یکی بازی ورزشی ، در ساده ترین شکل ممکن، مکانیزم های آن در مینیمال ترین حالت به عامل حرکت، پرش و توربو خلاصه می شوند، قرار است تحت عنوان چند ماشین در یک آرنای مدرن که بی شباهت به کارزارهای گلادیاتوری نیست انواعی از فوتبال، هاکی و بسکتبال را بازی کنیم و همین ایده بکر به ظاهر ساده وقتی با درستی در بازی مورد پیاده سازی و پرداخت قرار گرفته ما را با یکی از  بهترین تجربیات ممکن از مدیوم بازی های ورزشی مواجه می سازد، اما چرا؟

دلیل موفقیت راکت لیگ در این است قرار نیست فیفا باشد بلکه به جایش درست به مانند کوییدیچ است، به جای سر و کله زدن با واقعیت و قوانین آن سعی در بازتولیدشان تحت عنوان گیم، از یک عنصر فانتزی و خلاقانه یعنی فوتبال بازی کردن ماشین‌ها استفاده می کند و بدون محدودیت و اضافات دست و پا گیر، در ساده حالت ممکن از ما می خواهد که تحت عنوان یک تیم تلاش کنیم تا برنده شویم! و در عین تیمی بودن بازی فردیت شما در بازی حرف اول و اخر را می زند.

5-  راکت لیگ  موفق است چرا که پشت صفت مستقل بودنش مخفی نمی شود، به شدت پر زرق و برق است، از ظاهر زیبا و پر جزئیاتش گرفته تا گیم پلی آن که سرشار از مدها و مراحل مختلف، و حالت های مختلف برای گروهی بازی کردن است، حتی یک بخش تمرینی درست و حسابی هم دارد که درش می شود نحوه هد زدن با ماشین ها را تمرین کرد، در ضمن یک عالمه گزینه هم برای تغییر ظاهر ماشین ها جلوی رویتان می گذارد، خلاصه که راکت لیگ بازی کاملی است و به شکل عجیبی می توان آن را همتراز با آثار ماندگاری  همچون تتریس و یا مار گوشی های همراه قرار داد، شاید مثال ها عجیب به نظر بیایید اما به راکت لیگ در مواردی همچون سادگی و یک پارچگی به این قبیل آثار درخشان تنه می زند، در عین حال که از فرمت پیچیده تری شکل گرفته و به شدت پر زرق و برق تر این قبیل آثار است.

اما نکته ای که راکت لیگ را نسبت به این قبیل آثار و سایر بازی های ورزشی متمایز می کند، حس هیجان و ترشح آدرنالینی است که در تک تک لحظات بازی مخاطب را در بر می گیرد، تجربه شوکه کننده و بدیعی که در ست های 5 دقیقه ای به طور متناوب به درخواست ما به طور مکرر تکرار می شود، و باز هم می گویم با ساختار درست بازی، مثلا نحوه ی ایجاد تعلیق و هیجان است که اثر می تواند این تمایز و حس بدیع خود را با باقی آثار حفظ کند.

6- همان قدر که تعریف کردن مفهوم فوتبال و تمام شور و هیجان اطراف آن روی کاغذ دشوار است سخن گفت از راکت لیگ بدون تجربه ی آن عبث و بیهوده است، بازی در تعریف گنجیده نمی شود، نبرد ماشین ها برای گل زدن روی یک صفحه سفید شاید چیزی بدتر از توصیف 22 مرد گنده در حال دویدن دنبال یک توپ فوتبال باشد و خب به نظرم این نکته دقیقا همان نکته ی مثبت راکت لیگ است که باعث می شود از صدها بازی عرصه شده در سال های اخیر در جایگاه بالاتری قرارش دهم.

راکت لیگ به طور رسمی یک ورزش جدید است، برخلاف کوییدیچ که خواستگاهش در ادبیات بود راکت لیگ متعلق به مدیوم گیم است، از همه ی ابزارهایی که در گیم موجود است که تعامل مهم ترینشان است بهره می برد که خود را به ما عرضه دارد تا ما امروز با افتخار سرمان را بالا بگیریم و به جادوگرهای مستتر در اطرافمان ( که فکر می کنند ما نمی شناسیمشان و از دنیای پنهان شان آگاهی نداریم ) بگوییم که راکت لیگ کوییدیچ ما ماگل هاست.

عنوان Rocket League سال گذشته بر روی PS4 و PC منتشر شد و با تاخیری چندماهه این بازی برای دارندگان Xbox One نیز در دسترس قرار گرفت و اگر هنوز این بازی را تجربه نکرده اید در اولین فرصت به سمت خرید و دانلود آن بروید!

نوشته شده در: 15 خرداد 1395
دسته: مقاله
این ویدئوها رو دیده‌اید؟
  • Rocket League - Dropshot Trailer
  • Rocket League - Launch_Trailer
  • Aftershock and Marauder Trailer
 
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه باید سه روز از ثبت نام شما گذشته باشد.
 

اینطور که من شنیدم متاسفانه سرورهای بازی تو ایران بسته است و نمیتنیم این بازی رو تجربه کنیم
اره..چرا ؟
راهی نیست ینی بشه بازی کرد اینو در ایران؟
یه راه براش پیدا کردم اما متاسفانه قابلیتش نیست تو نظرات توضیح بدم چون یبار برا یکی متنی توضیح دادم اخرشم نفهمید
یکی از بزرگترین مشکلاتی که دارم اینه که هر کسی که میخواد بگه بازی ها روزمره هستند و فلان بازی مورد نظر کاملا معیار ها و مکانیزم های جدیدی اورده *ندای وظیفه* رو مثال میزنه :| شاید جالب باشه که بازی هایی مثل Doom - BF4 - SWBF - R6S - Street Fighter - Uncharted - Rise of The Tomb Raider - Gears Of War - Forza Motorsport - Need For Speed - Hitman - Halo - Killzone و بسیاری بازی دیگه که فکر کنم نام بردنشون لازم نباشه که موفق هستند به نوع خودشون مکانیزم های جدید و یا یک چیز کاملا جدید و خلاقانه رو وارد عرصه نکردند ، بازی مورد استقبال بیشتر قرار میگیره که دلیل برای خریدش وجود داشته باشه ، راکت لیگ بازی هست که از اماتور تا حرفه ای میتونن لحظات خوبی رو در خودشون داشته باشن ، اگر ما بنا رو بر بخش مولتی رقابتی بذاریم ، Halo - CS GO - Dota 2 - LOL - Overwatch - CoD - Street Fighter نیز کاملا این المان رو در خودشون دارن ، پس لزوما کسی که کالاف دیوتی رو فقط بخش سینگل بازی میکنه نمیتونه بگه بازی با تفاوت تم زمانی خلاقیت های جدید رو نشون نمیده ، ایا تفاوت AW با نسخه های قبل کافی نبود؟ ایا محتوای BO3 برای نشون دادن اینکه رو بازی کار انجام میشه کافی نبود؟ کالاف دیوتی در مکانیزم گیمپلی مشکلی نداره ، مشکل مردم از اونجایی شروع شد که اتفاقا خواستن کالاف دیوتی رو متفاوت کنن (BO2 به بعد) هر چند که به نظر بنده و خیلی از منتقد ها و دوستان دیگه نقطه ی عطف نسخه های جدید همین تفاوت هاس ، پس نویسنده چطور میتونه نسخه ی AW رو با Ghosts و یا حتی BO3 مقایسه کنه در صورتی که روش انجام بازی و سرعت بازی 180 درجه متفاوت است؟
اما به طور کلی واقعا راکت لیگ جزو معدود بازی های مستقلی هست که تونست به راحتی به Esports بپیونده و خودش رو اثبات شده نگه داره
بابا بیخیال همه می دونیم شور اشتیاق قبل نداره دیگه این قدر دفاع کردن نمی خواد که قبلا اگه می خواستی بری دنبال بهترین شوتر سال COD کاملا بی رغیب بود ولی حالا چی اون بد بخت یوبی سافت این قدر زیر بار فشار رفت آخر سر دهنه اسب کج کرد دید نمی شه هر سال یه بازی OPEN WORLD از یه فرانچایز رو درست می کرد الانم فکر می کنم می بینم که کار نشدنیه ولی اینکار می کرد کارش بد نبود ولی دید دیگه جا نداره هیچ بازی تک ساله ای نمی تونه تو اوج بمونی همین COD جدیدو نگاه کن چندین سال که هنوز یه گرافیک درست و حسابی نداره سازنده ها نمی تونن انجینو آپدیت کنن چون زمان می بره قطعا خیلی از کار های دیگه رو هم بدلیل محدودیت زمان انجام نمی دن اکتیویژنم که تا یه سال COD نده بیخیال نمی شه کلا بر پایه همین یه عنوان استوار مونده
UBISOFT الان کالاف شده نمادی از تکرار. نویسنده که میاد فقط کالاف اسم می بره به این اشراف داره خیلی از سری بازی ها دارن در ورطه تکرار میوفتن اما اینکه میبینی همه از کالاف اسم می برن بخاطر اینه مشهورترین گزینه ممکنه.

بعد واقعا نمیدونم یعنی بینش شما از بازی کردن اینه میزان پرش توی گیم پلی چقدر باشه یا با چه سرعتی جلو بری؟ اسم اینارو پیشرفت می دونی؟ آدم این حرفارو می شنوه به اکتی حق میده خلاقیت به این ببینه بازیو ببره 500 سال بعد!!

عزیزم لول دیزاین کالاف از زمان MW Sereis تا الان هیچ تحولی در خودش ندیده و حتی در همون حد هم دیگه نمیتونن ارائه بدن. اینکه الان گیمرها میان میگن کالاف تکراری شده دلیلش تکراری شدن و سادگی لول دیزاینه، دلیلش تکراری شدن شیوه کارگردانی بازیه و دلیلش سطحی تر شدن رویدادهای داستانیه که اون تاثیرگذاری Black Ops 1، یا سری مدرن وارفیر یا WAW اصلا ندارن.

دیگه اصلا حرف منتقدهای بی شمار کالاف کنار بزاریم حرف شما هم کنار بزاریم و بر نمرات استناد کنیم هم کاملا مشخصه یه بازی که در نسخه های اخیر با متای حدودی 80 81 سرگردان شده اصلا دیگه در حدی نیست که بخوایم با دوران اوجش مقایسه بشه. کالاف سابقه متا بالای 90 در این سری داره و اون زمان جزو بهترین های دنیای بازی بود اما الان صرفا شده یه شوتر تکراری پرزرق و برق که از لحاظ کیفی نزدیک نسخه های بزرگ این سری بازی هم نیست
مشاهده 7 پاسخ دیگر

Sina R کاربر ماندگار 0 امتیاز 14 خرداد 95، 17:03

مقاله انصافا خوبی بودش. و این تیکه رو خوندم واقعا عالی بود:

راکت لیگ به طور رسمی یک ورزش جدید است، برخلاف کوییدیچ که خواستگاهش در ادبیات بود راکت لیگ متعلق به مدیوم گیم است، از همه ی ابزارهایی که در گیم موجود است که تعامل مهم ترینشان است بهره می برد که خود را به ما عرضه دارد تا ما امروز با افتخار سرمان را بالا بگیریم و به جادوگرهای مستتر در اطرافمان ( که فکر می کنند ما نمی شناسیمشان و از دنیای پنهان شان آگاهی نداریم ) بگوییم که راکت لیگ کوییدیچ ما ماگل هاست.

مسئله اینه الان باید به گیم از دید پدیدآوردن یک چیز جدید براساس قابلیت تعامل هم نگاه بشه. سازنده ها اگر این دید در بازیسازی داشته باشن دقیقا می تونیم از این تکرار و روزمرگی که مقاله رو باهاش شروع کردی فاصله بگیریم.

به جز راکت لیگ این نسل بازی های خیلی خوب دیگه ای هم داشت که کاملا چیز جدیدی چه در ساختار گیم پلی چه داستان تونستن ارائه بدن اما متاسفانه برخلاف راکت لیگ استقبال عمومی مردم از اون عناوین در حدی نبود که سازنده های دیگه هم تشویق بشن به این سمت برن
تشکر مقاله خوبی بود
این ایده ی فوتبال بازی کردنِ ماشین ها فکر می کنم اولین بار توسط جرمی کلارکسون در برنامه ی Top Gear بی بی سی به شکل واقعی اجرا شد و به طور حیرت انگیزی جالب از آب در اومده بود .
راکت لیگ رو هم یه چند دستی بازی کردم و اولین چیزی که تو بازی به چشم میاد سمفونی رنگ هاست ! بازی با نور و رنگ ها تونسته هارمونی ای خلق کنه که تمام افراد رو برای یک بار دیگه گاز دادن به ماشین های اسباب بازی سر شوق بیاره .
این اولین مقاله ای هست که از کسرا خوندم و در پایان با خودم نگفتم: فاجعه!
در مجموع خوب بود!
و خب چرا؟
اگه اونها بد بودن چرا اگه این خوبه به چه دلیل؟

فکت های ازاردهنده کمتری صادر کردی تو این یکی و به خاطر همینه که میگم "در مجموع" خوب بود و علیرغم اینکه مثلا کلا با مورد 1 مشکل دارم اما 3 مورد اخر بویژه 5 (که به نظرم خیلی خوب بود) باعث شد که یجورایی خوشم بیاد،با وجوداینکه هنوز سبک نوشتنت مثل قدیمه و اصطلاحا همون کسرای سابقی.

در خصوص مقاله های قبلی هم دلایمو بارها و بارها گفتم مثلا تو تاپیک نقد. Doom و تنزل فرهنگی و...
مشاهده 1 پاسخ دیگر