فروشگاه گیفت کارت
 
خرید گیفت کارت
مرثیه‌ای بر انقراض تدریجی بازی‌های دو نفره
نویسنده:
صفحه شخصی من - بعضی چیزا فراموش میشن...بعضی چیزا افسانه...
User_image

بازیکن دوم بودن بی‌ارزش است: مرثیه‌ای بر انقراض تدریجی بازی‌های دو نفره

"به قلم Tom Baines از وب‌سایت Eurogamer"

حوالی سال های 1990، خواهرم که 4 سال از من بزرگتر است، کنسول NES را به عنوان هدیه دریافت کرد. اولین بازی که ما تجربه کردیم همانند بسیاری از مردم Super Mario Bros بود. به دلیل اینکه آن جعبه جادویی خاکستری رنگ به خواهرم تعلق داشت و من برادر کوچکتر بودم، قانون طبیعت بلافاصله جاری شد: او بازیکن اول بود و من دوم.

این الگو در بازی‌های بعدی هم درجریان بود یعنی Super Mario Bros 3 و Bubble Bobble و Chip 'n Dale: Rescue Rangers. من همیشه لوئیجی بودم و او ماریو. باب بودم و او بوب، دیل بودم و او چیپ. من همیشه از سهم خودم راضی بوده و پس از صحبت با دوستانم متوجه شدم که یک چنین توافقات نانوشته‌ای در خانه‌های آنها هم برقرار است. برادر یا خواهر بزرگتر یا کسی که صاحب کنسول است بازیکن اول بوده و برادر یا خواهر کوچکتر به شکل تغییر ناپذیری بازیکن دوم.

زمان را تقریبا 30 سال به جلو می‌بریم و در مورد کمیابی از تغییرات اجتماعی، خود را به عنوان بازیکن اول یافتم. من کسی بودم که کنسول را به زندگی متاهلی خود آوردم و جریان طبیعت من را به عنوان بازیکن اول تعیین کرد و همسرم خانم بینز (یا بصورت مخفف خانم بی) به ناچار بازیکن دوم شد.

از این رو من زمان کافی را در هر دو جناح بازیکن اول و دوم سپری کردم ولی فقط هنگامی که خانم بی بازی LittleBigPlanet 3 را برای کنسول PS4 خرید به این نتیجه رسیدم که تجربه بازی به عنوان بازیکن دوم چقدر ناقص است.

چون خانم بی این بازی را خریده و دیسک را داخل کنسول قرار داده بود، نقش بازیکن اول را به عهده گرفت. به هرحال این بازی پر از باگ بود و ما مجبور شدیم بخش پیش‌درآمد را 4 یا 5 بار تکرار کنیم و هربار به این نتیجه رسیدیم که در حقیقت قادر به رسیدن درست و حسابی به مرحله اول نیستیم. سپس به همان اشکال‌یابی‌های متداول رسیدیم، چک کردن آپدیت‌ها، نصب آپدیت، راه‌اندازی دوباره، صابون زدن و شستن دیسک، تکرار و تکرار تا اینکه در نقطه‌ای لیتل بیگ پلنت 3 شروع به کار کرد. اما حتی در این حالت نیز بازی بصورت دو نفره اصلا کیفیت لازم را نداشت.

ما 3 یا 4 ساعت LBP3 بازی کرده (و کاملا لحظات خوشی داشتیم) و سپس آن را قطع کرده و به کار دیگری پرداختیم؛ احتمالا از آنجایی که عبور از مرحلهِ سنگ و لاخِ پیش‌درآمد خیلی طول کشید، به رختخواب رفتیم. هنگامی که خانم بی روز بعد شروع به بازی کرد و من هم مشغول به نوشتن بودم، صدای ناله نگران‌کننده‌ای را از مقابل PS4 شنیدم. برخلاف دانسته‌های ما مثل اینکه فقط بازیکن اول قادر به ذخیره پیشبرد داستانی LBP3 بود و متاسفانه خانم بی این موضوع را از راه سختی فهمیده بود. حالت اشتباه خلبان خودکار بازیکن اولِ من، او را ساعت‌ها عقب انداخته بود.

بهرحال این تنها نمونه نیست که نشان می‌دهد چقدر تمرکز سازندگان بر روی بازی‌ به شکل دو نفره ضعیف شده است. هنگامی که در این مورد فکر می‌کنید، بازیکن دوم معمولا تجربه‌ ناقصی دارد، قادر به ذخیره پیشبرد داستانی خود نیست، یا در حقیقت پیشرفت در داستان به بازیکن اول تعلق دارد که یک مشکل بسیار شایع است و در بسیاری از مواقع هم اصلا بازی‌ها از بازیکن دوم پشتیبانی نمی‌کنند!

گاهی در بازی‌هایی همانند نسخه‌های ابتدایی Halo و Call of Duty، حضور بازیکن دوم به کل در زمینه داستانی قابل توضیح نیست. حضور یک مسترچیف تغییر رنگ داده شده که در اطراف میدان نبرد می‌جنگد، به هیچ وجه قابل استدلال نیست بنابراین آنها خیلی راحت هیچگونه پیشبرد داستانی را در اختیار آن قرار ندادند و متاسفانه نسخه اخیر هیلو که اصلا از قابلیت تقسیم صفحه برای بازی دو نفره هم پشتیانی نمی‌کرد. همچنین Fable 2 اجازه حضور بازیکن دوم را بصورت فرد آواره بی‌رخی در ماموریت‌ها می‌داد ولی آنها نمی‌توانستند هیچگونه امتیاز تجربه‌ای کسب کرده و یا اقلام دائمی را جمع‌آوری کنند، همچنین از پیشبرد داستان هم ناتوان می‌نمودند. در مقابل آن Fable 3 کوشش بیشتری در این زمینه نمود زیرا بازیکن دوم می‌توانست بجای شخص آواره بی‌رخ، قهرمان خود را از ذخیره بازی تک‌نفره وارد کند ولی درحالی که بازیکن اول میزبان موثر داستان بود، بازیکن دوم نمی توانستند هیچگونه پیشبرد داستانی را ذخیره نمایند.

البته نمی‌توان گفت که همه بازی‌ها در این مورد همینقدر بد هستند. سری Borderlands به عنوان مثالی از رفتار مساوی با بازیکن دوم (در هنگام بازی آنلاین شامل بازیکنان سوم و چهارم) می‌باشد که هنوز هم به ارزش بازی بصورت دو نفره پایبند است و به آنها اجازه ذخیره انفرادی پیشرفت داستان و تغییرات شخصیت را می‌دهد. سری بازی‌های Gears of War مثال درخشان دیگری هست؛ استفاده آن‌ها از شخصیت‌های مشخص برای بازیکن اول و دوم عقلانی بوده و به حضور هر دو گروه معنی می‌داد ولی هنوز هم کامل نیست. خانم بی یک شکایت از گیرز آف وار 4 داشت: اعلان اچیومنت‌‌ها که بر روی اکس‌باکس وان در پایین و وسط صفحه ظاهر شده و بشکل نفرت‌انگیزی در آن خلال، دید تقسیم صفحه شده بازیکن دوم را مسدود می‌نمود.

بعضی بازی‌ها به شکل غیرمتعارفی با بازیکنان دوم برخورد می‌کنند که شاید از محدودیت‌هایشان مطلع باشند. به عنوان مثال بازیکن دوم در سری بازی‌های سوپر ماریو گلکسی نقش کاملی در صفحه ندارد بلکه با استفاده از قابلیت نشانه‌وری وی‌موت در جمع‌آوری اقلام و شلیک به دشمنان، به بازیکن اول یاری می‌رساند. Playtonic Games هم از چنین قابلیتی برای بازی Yooka-Laylee پرده برداشت که در زمینه یک بازی پلتفرمز، حرکتی هوشمندانه می‌باشد.

هرچند یکی از جالب توجه‌ترین و غیرمتعارف‌ترین شیوه‌های برخورد با بازیکن دومی که من و خانم بی تجربه کردیم، در Resident Evil Revelations 2 اتفاق افتاد. درحالی که بازیکن اول باید با ستون‌های اصلی این سری، کلیر ردفیلد و بری بورتون بازی کند، بازیکن دوم فقط نقش حمایتی داشته و بازی در نقش یکی از دو شخصیت مویرا دختر بری و ناتالیا دخترک عجیب و غریب را برعهده می‌گیرد.

کلیر و بری با انواع تفنگ‌ها مسلح هستند درحالی که مویرا به مشعلی مجهز است (که نور خیره‌کننده‌ای دارد ولی به هیولاها آسیبی نمی‌رساند) و ناتالیا هم فقط می‌تواند به اشیا مختلف اشاره کند. بله، او حقیقتا می‌تواند با انگشت اشاره‌اش دشمنان را مشخص کند. این دینامیک خانم بی را ناامید کرده بود زیرا او میل داشت تا شاتگانی را به دست گرفته و به من کمک کند که باعث تجربه دونفره جذاب و متفاوتی میشد. با اینکه این طرح هم کاستی های خود را دارد ولی چیزی است که ما همیشه در مورد آن صحبت می‌کنیم.

بنابراین در دنیایی که بازیکن دوم روز به روز تجربه ناقص‌تری بدست‌ می‌آورد و یا بازی‌ها دونفره بکل حذف می‌شوند، شاید این شیوه‌های غیرمعمول و نامتعارف تنها گزینه‌های پیش رو باشند. من و خانم بی منتظریم تا قابلیت جدید کمک خلبان ایکس‌باکس وان که مبنی بر کنترل یک شخصیت در بازی با دو جوی‌استیک و بصورت همزمان می‌باشد و می تواند شیطنت‌آمیز و پر هرج ‌و مرج گردد را تجربه کنیم، هرچند که این قابلیت برای کمک به معلولین توسعه یافته است. 

هر چه که هست ما متاسفانه نمی‌توانیم جلو این جریان را بگیریم و احتمالا در آینده پس از اینکه برای فرزندانمان تعریف کنیم که روزی اکثر بازی‌های داستانی بخش دو نفره داشتند، آن‌ها به دید تعجب و برخوردن به پدیده‌ای عجیب و غریب به ما نگاه می‌کنند. اما هر چه که هست من و خانم بی داریم از معدود گزینه‌های باقی‌مانده نهایت لذت را می‌بریم.

ترجمه: صادق بستانی

نوشته شده در: 20 اسفند 1395
دسته: مطلب متفرقه
این ویدئوها رو دیده‌اید؟
  • Gears of War 3
  • Gears of War 3
  • Gears of War 3
 
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه، باید وارد شوید!
 

با اینکه prince of persia دو نفره نبود ولی منو برادرم با pc بازی میکردم اون کنترلش میکرد منم شمشیر میزدم و میپریدم و از روی دیوار راه میرفتم وMortal Kombat Shaolin Monks هم 3 بار با هم بردیم همچنین narnia رو 5 یا6 بار بردیم rayman هم 4 بار بردیم واقعا حیفه
بهترین بازی چند نفره که تا ابد رو دستش نخواهد امد rayman legends بود والسلام !
یادش بخیر با جمع دوستان چهارتا دسته داشتیم که همه دور هم جمع میشیدیم و با نهایت لذت و کلی اوقات خوش بدون اینکه خنده از لبامون حتی یه لحطه بره کنار ساعتها بازی میکردیم و مخندیدیم و لدت واقعی میبردیم !
قیافه ۴ تا پسر ۲۲ ساله در حال بازی کارتونی rayman با اون محیط شاد! ، واقعا دیدنی بود !
کل خاطراتم دوباره زنده شدند یادش بخیر بازی های پلی استیشن 1 همچون درایور , شورش در کشتی , street fight متال اسلوگ , کراش ماشینی , کراش باش , یا حتی بازی های سگا میکرو
ای نسلی که این بازی ها رو انجام ندادید بدانید وآگاه باشید که نصف عمرون بر فناست
http://up.vbiran.ir/uploads/19861148915629527708_1%20-%20Co%20(2).jpg
http://images.eurogamer.net/2014/usgamer/duckhunt-spot1.gif
پس به نظرم پردیس یه مقاله هر سال تهیه که و به معرفی بازی های دو نفره تو اون سال بپرداز چون ماها که مخیواییم دونفره بزنیم نیاز دیدی به معرفی بازی های دونفره داریم
بزودی ;)
من واقعا دلم برای اون روز ها تنگ شده. با دوستا توی اتاق نشستیم چند نفره بازی میکنیم. الان هر وقت یه بازی کوچکترین حالت ۲ نفره ای داره اون بازی رو میخرم که امید اینکه این یکی اون جذابیت قدیم رو داره. دستگاه های قدیمی که دارم (Gensis nes n64 ps1 etc)رو هیچ وقت نفروختم فقط به خاطر بازی های چند نفره.
بازی های Two crude duds-street of rage- army of two -RE5 6-
وکلی بازیه دیگه رو نزدیک به ۲۰ بار با کلی ادم مختلف بازی کردم.
بچه که بودم خیلی خجالتی و Interovert بودم بازی های چند نفره مثل Street of rage و two crude dudes خیلی کمکم کردن به طوری که الان زیادی Extrovert هستم. هیچ بازی انلاینی هم مثل Destiny division wild land و خیلی حتی به اون جذابیت در کنار هم بودن نزدیک نمیشن یاد اون خنده ها به خیر
البته بازی کنترا تو نینتندو نس
یا همون رامبو تو میکرو به قول ما
2نفریش واقعا 2نفری بود و فرقی هم نداشت
یادش به خیر
با داداشم بازی میکردیم
مسابقه بود هرکی زودتر بپره بره بالا
اون یکی جا میموند میمرد
انصافا بازیای دو نفره یه چیز دیگه بودن . اونایی که یه برادر یا خواهر دارن میفهمن که چه لذتی داره دونفره بازی کردن . مثلا بهترین بازی عمر من ( شاید خنده دار باشه ) اما Mortal Kombat Shaolin Monks هستش ، چون اونموقع ۱۰ سالم بود و با داداشم دونفره بازی میکردیم و بیشتر از ۱۰ بار بازی رو تموم کردیم و خیلی کیف میداد! یا سری Marvel Ultimate Alliance و کرش ( البته تو کرش بازیکن دوم یه کرش سفید میشد که یکمی تو ذوغ بود ) و خیلی بازیای دیگه .
بازیای دونفره تو بخش داستانی واقعا لذت خیلی فوق العاده ای دارن ، امیدوارم هرچه زودتر دوباره مثل نسل ۶ و ۵ رونق پیدا کنن
داداش من خیلی بی جنبه بود و هست ، داخل فوتبال گل میزدم کتکم میزد میگفت چرا گل زدی گل میخوردم بازم کتکم میزد میگفت خاک بر سرت
آقای tom baines باید خدا رو شکر کنه که یه زن گیمر نصیبش شده اصلا دخترای امروزی اهل گیم نیستن نامردا
@sam sk
من که مجبور بودم عمدا ببازم ولی حالا که میبرمشون فقط بازی رو ول میکنن میرن
مشاهده 1 پاسخ دیگر
بازیکن دوم از زمان ظهور پدیده "مولتی پلیر آنلاین " شروع به افول کرد. دقیقا به همون اندازه که روز به روز به محبوبیت ویژگی های آنلاین بازی ها اضافه میشد؛ مولتی پلیر آفلاین به صورت معکوس از محبوبیتش کم شد.

چون یه رقیب آنلاین میتونست جای خالی برادر یا خواهر نداشته گیمر رو پر بکنه. گیمرهای عزیز هم زیاد اعتراضی به این قضیه نکردن.

به هر حال با وجود لطف بی اندازه عناوین فایتینگ به تجربه چندنفره خانگی و خبر های خوبی که از نسخه های آینده هیلو بابت اسپلیت اسکرین منتشر شده اما فکر نکنم وضعیت چندان برای پلیر زبون بسته شماره 2 تغییری بکنه!

سپاس، بسی لذت بردیم.
--------------------------------------
فقط نیم تُن خاطره تو عکس اول جا خوش کرده