فروشگاه گیفت کارت
 
خرید گیفت کارت
نقد و بررسی بازی Celeste

نقد و بررسی Celeste

"به قلم علی قربانی"

صعود و سقوط

Celeste داستان عجیبی دارد. عنوانی که در ابتدا تنها در 4 روز و در یک فستیوال نسخه اولیه‌اش ساخته شد و نتیجه پلتفرمری 30 مرحله‌ای با تمرکز برروی دقت و سرعت عمل بود. اقبال عمومی و ماجراجویی Noel Berry و Matt Thorson موجب شد تا همان نسخه اولیه تبدیل به یک بازی کامل شود و برای اکثر پلتفرم‌ها منتشر شود. پلتفرمری سخت و نفسگیر که هدفش به تصویر کشیدن استعاره‌ای سراسری و بیان قصه‌ای از درون است؛ قصه‌ای شنیدنی که تا پایان بازیکن را برروی صندلی میخکوب می‌کند و پس از هربار شکست، به بهانه برملا کردن رازها هم که شده، شما محکوم به دوباره امتحان کردن شانس خود در این کوهستان بی‌رحم هستید. کوهستان Celeste جای عجیبی است. ممکن است چیزهایی ببینید. چیزهایی که آماده دیدنشان نیستید.

Madeline دختر ماجراجویی که پا به کوهستان می‌گذارد و هیچ ایده‌ای ندارد که این صعود، همچون صعودهای پیشینش نیست. گذر از شهر متروک و ملاقات با عکاس جویای نام اهل سیاتل که معتقد است زیاده‌روی‌های صنعتی موجب متروک شدن شهر شده است، تنها یکی از شخصیت‌های جالب جهان بازی است. در هر گوشه و کنار از این جهان، رمز و رازی انتظار بازیکن را می‌کشد و خود کوهستان، استعاره‌ای بزرگ از درون Madeline است. هر تهدید و خطر برای جان او، قابل تعمیم به سختی‌های زندگی شخصی اوست. روایت بازی در هم‌تنیده با گیم‌پلی است و هرسختی که بازیکن در طول بازی تجربه می‌کند، برای رسیدن به افشای یک راز بزرگ است؛ رازهایی که تا نوک قله Madeline را همراهی می‌کنند و بدین ترتیب هرچالش وی، تبدیل به یک دغدغه برای بازیکن نیز می‌شود. راز موفقیت Celeste در همین است. بازی تعامل گیم‌پلی، بازیکن و داستان را به سطح جدیدی رسانده و از این طریق، با گذر از تمام پیچیدگی‌ها، بازیکن محو تصویری ساده می‌شود و در پس افکت های سنگین و گرافیکی به دنبال قهرمان داستان نمی‌گردد. هرکسی می‌تواند Madeline داستان خودش باشد و برای رسیدن به قله Celeste تلاش کند.


همانطور که در ابتدا بیان شد، Celeste یک پلتفرمر نفسگیر است. سه قابلیت پایه پرش، آویزان شدن از دیوارها به مدت زمان محدود و تاجایی که Stamina پاسخگو باشد و تک پرش در میانه هوا تا به واسطه آن بتوان به یک سطح محکم رسید. صدها چالش مختلف در طول بازی انتظار بازیکن را می‌کشد و این موضوع از همان ابتدا خودش را نشان می‌دهد که حین عبور از یک پل ساده، ابتدا مسیر پشت سرتان فرو می‌ریزد و سپس آخرین سنگ، زیرپایتان را خالی می‌‌کند تا متوجه شوید در این کوهستان هیچ چیز آنطور که بنظر می‌رسد نیست. برای رسیدن به هدف گاهی لازم است یک پرش نصفه و نیمه داشته باشید، از بالای دیوار آویزان شوید تا سقوط کند و راهتان باز شوید و سپس با یک زنجیره از اعمال سریع و دیوانه‌وار به هدف برسید! شاید در اولین تلاش به موفقیت نرسید. حتی ممکن است ساعت‌ها و روزها درگیر یک مرحله شوید، اما هیچگاه خسته نخواهید شد.

طراوت Celeste در پس مکانیزم‌های مختصر و مفیدش است. بازیکن را با چندین و چند دکمه گیج نمی‌کند و راه‌حل درست جلوی چشمانتان است. گاهی فقط کافیست کوهستان را درک کنید و منطق بی‌منطقش را متوجه شوید. در اوج بی‌نظمی و هرج و مرج هر مرحله، یک نظم خاص نهفته است و پس از شکست دادن غول سخت بی‌توجهی به جزییات، آن را درک می‌کنید. شکست اما عنصر جدایی ناپذیر Celeste است. به جرات می‌توان گفت در پس هر شکست در بازی، یک آموزه جدید نهفته است و همین موضوع یکی دیگر از دلایلی است که بازیکن را از ادامه دلسرد نمی‌کند.


شاید بهتر است چندبار اول به قصد شناخت مرحله تلاش کنید. شکست بخورید تا چم و خم کار به دستتان آید. زمانی که از همه چالش‌ها مطمئن شدید، وقت پیروزی فرا می‌رسد و اینجاست که بازی برگ برنده خود را رو می‌کند. بزرگترین چالش بازی نه تیغ‌های روی در و دیوار است و نه پلتفرم‌های شکننده، بلکه ترس و خودبینی بازیکن است؛ ترس از ریسک کردن به بهانه دستیابی زودتر به پیروزی و پایان مرحله. سختی بازی به هیچ‌وجه از روی پیچیدگی یا غیرقابل دسترس بودن کنترل و مکانیزم‌ها نیست، بلکه در اکثر یا حتی با کمی جسارت، تمامی مواقع علت شکست خود بازیکن و عدم تسلط کافی وی است.

موسیقی‌ نیز جز جدایی ناپذیر دیگر بازیست. از ورود آرامش بخش به کوهستان گرفته، تا تنش و استرس آخرین صعود به نوک قله که با هنرنمایی Lena Raine همراه است. در تک تک لحظات بازی، موسیقی همراه بازیکن است و لحظه‌ای را رها نمی‌کند. از نت آرامش بخش پیانو هنگام استراحت گرفته، تا ساز و ضرب کوبه‌ای هنگام مواجهه با چالش‌های مختلف در مراحل جدید. مکملی بی‌نظیر برای یک ماجراجویی کامل، بی‌شک موسیقی Celeste را تبدیل به یکی از بهترین‌های سال‌های اخیر می‌کند.

بازبینی تصویری:

وجود Assisst Mode در تضاد با ذات بازیست، اما برای تازه واردان به سبک واجب است

اشاره مستقیم به Dark Souls...شاید؟!

وجود شخصیت‌های جورواجور با پس زمینه داستانی مشخص، از جذابیت های بازیست

نکات مثبت

داستان پردازی و روایت تعاملی

پیچیدگی مکانیزم‌ها و در دسترس بودنشان

گیم‌پلی نفسگیر و چالش برانگیز

موسیقی هماهنگ با ریتم بازی

گرافیک پیکسلی و زیبایی در عین سادگی

سخن آخر

Celeste یک ماجراجویی عمیق در دل کوهستان اسرارآمیز است. نقطه قوت عنوان نه در عناصر پلتفرمینگش، بلکه در نحوه تاثیرگذاری و تعامل ‌آن‌ها با سایر اجزای بازی است؛ اینکه چگونه فائق آمدن بر هر سختی، نقشی هرچند کوچک در روند پیشبرد داستان و نزدیک شدن به برملایی راز نهایی دارد. محیط، شخصیت‌ها و گیم‌پلی، همگی در خدمت بازی هستند و در نهایت این بازیکن است که به شناخت بهتری از خود و قابلیت‌هایش رسیده است. Madeline در نهایت، تصویر تک تک ما در دل این ماجراجویی عمیق و عجیب است. شاید بهترین جمله برای جمع بندی همین باشد که "زیبایی، در سادگی نهفته است."

Verdict

Celeste provides a deep adventure in the heart of a mysterious mountain. It's brightest moments are not of its platforming elements but the interactivity with its other aspects. Overcoming any challenges along the way affects the story one way or the other and as we get close to the end, the final picture tells the story of a strange and excellent adventure. To sum it all up, Celeste is the proof that simplicity encourages beauty

Score: 9.5

نوشته شده در: 7 اسفند 1396
دسته: نقد و بررسی
 
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه، باید وارد شوید!
 

اوایل عرضه Celeste متا بازی بالای 90 بود سر همین کنجکاو شدم و بازیو دانلود کردم و همین جمعه قبل هم تمومش کردم... فارغ از مکانیزم های بشدت بالانس گیم پلی چیزی که باعث میشه بازی فراتر از هم سبک های خودش قرار بگیره یکی طراحی منحصربفردشه که عمق زیادی به بازی بخشیده یکی هم حس خیلی خوبیه که داستان بازی داره که به قول منتقد عزیز در تعامل با گیم پلی و موسیقی باعث شده تجربه بازی ماندگار بشه ...

منم بهش 9 9.5 میدم و توصیه میکنم از دست ندید
این بازی به معنای واقعی منو غافلگیر کرد .. ایندی بازی هایی که با این سبک گرافیک مشکل ندارن حتما تجربه اش کنن ... بازی عجیب و خاصیه . اخرین باری که با یک بازی مستقل این تیپی اینقدر حال کردم سر اندرتیل بود (البته این سبکش با اندرتیل خیلی فرق داره)
خوشبختانه بین سایت های ایرانی هم نقد زومجی هم پردیس گیم منصفانه بودن و هر دو هم امتیاز عالی به بازی دادن

خسته نباشید اقای قربانی
wow
عجب گرافیکی...نسل 8 به زانو دراومد

شوخی کردم دیگه توروقران پاک نکنید کامنتو
من خودم این بازیو خوشم میاد ازش