نماوا
فروشگاه گیفت کارت
 
بازی تانکی آنلاین فروش محصولات MSI
نمایشگاه TGC فروش گیفت‌کارت - سریع و ارزان
نقد و بررسی Iconoclasts

نقد و بررسی Iconoclasts

نقد و بررسی Iconoclasts

"به قلم علیرضا رزمجویی"

تعصب اجباری

عناوین مستقل تقریبا همیشه داستانی مجذوب کننده از روزهای توسعه‌ی خود دارند. عنوانی مانند Iconoclasts که به مدت 8 سال فقط توسط یک نفر در حال توسعه بوده است و امسال پس از مدت‌ها انتظار، به تازگی در زیر سایه‌ی عناوین بزرگ منتشر شده است. شخصا این حجم از تعهد و از خود گذشتگی را فقط می‌توانم اینگونه تعبیر کنم: حتما ایده‌ای نو یا پیامی باارزش در اعماق ذهن این خالق تنها وجود دارد که باعث شده است در طول سالها ایمان خود را به بازی از دست نداده و با متحد کردن تک تک عناصر و پیکسل‌های بازی، تجربه‌ای جدید خلق کند. باور دارم که حتما Iconoclasts ارزش خلق شدن را داشته است اما به خوبی می‌دانیم که تعهد به راحتی می‌تواند به تعصب تبدیل شده و زیبایی‌ها و فرصت‌های دیگر را از چشمانمان پنهان کند.

به طرزی طعنه‌آمیز، داستان Iconoclasts نیز با همین کشمکش بین تعهد و تعصب پیوند خورده است. Robin، شخصیت اصلی بازی، یک دختر ساده و یک مکانیک مستقل است که کمک به مردم را اولویت اصلی خود قرار داده است. مردمی که توسط یک سازمان و قدرتِ بشدت مذهبی و متعصب با نام One Concern، زیر بار قوانینی غیرعقلانی و سودجویانه قرار گرفته‌اند و زندگی سختی را سپری می‌کنند. در این دنیای پر از بت و بت‌پرست، تنها مکانیک‌هایی حق تعامل و استفاده از منبع انرژی "Ivory" را دارند که توسط One Concern و فرمانروای آنها به نام "Mother"، تایید شده باشند. حالا این Robin است که به عنوان یک مکانیک غیرقانونی باید هم به مردمی که برای تامین انرژی موردنیاز زندگی خود، به Ivory نیاز دارند کمک کند و هم به اندازه‌ی کافی محتاط باشد تا در چنگ ماموران One Concern نیفتد و مطمئن شود که خطری خانواده‌اش را تهدید نمی‌کند.

شاید با دیدن تصاویر و محیط‌های پرنشاط و رنگارنگ بازی، داستان پرتنش و تاریکی که برایتان شرح دادیم را باور نکنید اما Iconoclasts پر از سوپرایز است. در چارچوب محدود خود، پیام‌هایی انتقادی را یکی پس از دیگری به سمت‌تان روانه می‌کند و با داستانی که تا پایان بازی لحظه به لحظه به تنش آن افزوده می‌شود، حرف خود را با موفقیت به کرسی می‌نشاند. شخصیت‌هایی جذاب خلق شده‌اند که در این راه به بار احساسی بازی افزوده‌اند و با بحث‌های پرشور و اختلاف دیدگاه‌هایی که درباره‌ی زندگی، اهمیت خانواده و باورهای غلط، بین آنها به وجود می‌آید، روایت بازی بصورتی روان و بدون آن که جلب توجهی مضاعف داشته باشد، پیش می‌رود.

به راحتی می‌توان گفت که روند داستانی بازی، بزرگترین نقطه‌ی قوت آن است. با شروعی که شما را به دنیای Iconocolasts کنجکاو می‌کند و ضرب آهنگی بی‌نقص که به شکلی مداوم با رویدادهای داستانی، سوپرایزها و در نهایت پایانی بشدت رضایت بخش، یک داستان تحسین‌برانگیز و تجربه‌ای ناب را در خاطراتتان حک می‌کند. این همان عنصر باارزشی است که Iconoclasts به مدت 8 سال در حال پرورش آن بوده است و توانسته پیام خود را با ظرافت تمام در قالب شخصیت‌هایی پرداخته شده و دنیایی که به راحتی می‌توان با آن ارتباط برقرار کرد، به صفحه‌های نمایش مخاطبان خود بفرستد. اما Iconoclasts به قدری خود را وقف داستان، دیالوگ‌ها و کوچکترین جزئیات روایی کرده است که در این راه عناصری مهم را نادیده گرفته شده‌اند.

Iconoclasts یک اکشن پلتفرمر دو بعدی، پر از معماهای متنوع و لحظات نبرد پرسروصدا است. آیتم کلیدی بازی که با معماها و مبارزات بازی گره خورده، همان آچاری است که در دستان Robin قرار دارد. شاید بتوان گفت که این آچار تنها پل ارتباطی بین داستان و گیم‌پلی بازی است و بقیه‌‌ی ویژگی‌ها، از یک بی‌هویتی آشکار رنج می‌برند. مخصوصا مبارزات بازی که اغلب اوقات مانند یک کار اضافی و مانعِ آزاردهنده جلوه می‌کنند و برای رسیدن به رویداد داستانی بعدی، خیلی راحت از مبارزه با دشمنان کوچک انصراف داده و به سرعت از کنار آنها می‌گذرید. Robin علاوه بر آچار مخصوص خود به سه نوع اسلحه‌ی دیگر نیز مجهز شده است اما در زمان مبارزات استفاده از هیچکدام به اندازه‌ی کافی لذت‌بخش نیست. گلوله‌ها از سنگینی لازم برخوردار نیستند، جهت‌گیری‌ها بصورتی آشفته و بی‌دقت انجام می‌شود و حتی حرکات برخی دشمنان نیز با سیستم مبارزه‌ی بازی کاملا در تناقض است. این در حالی است که چالش کافی را نیز در نبردها نمی‌توان تجربه کرد و به راحتی می‌توانید با بارش بی‌هدفِ گلوله‌ها بیشتر دشمنان بازی را از پای دربیاورید.

مشکلات مبارزه و اسلحه‌ها به باس‌های بازی نیز سرایت کرده است اما طراحی بسیار خوب آنها و تنوعی که می‌توان در انیمیشن‌ها و رفتار آنها مشاهده کرد، نبرد‌های عظیم بازی را به یک تجربه‌ی نسبتا هیجان‌انگیز تبدیل کرده است که در هیاهوی آن می‌توانید ضعف‌های سیستم مبارزه را فراموش کنید.

اما خوشبختانه کارایی اسلحه‌ها فقط مخصوص مبارزه نیست و در معماهای بازی نیز نقشی بزرگ دارند. معماها بسیار هوشمندانه و با تنوعی بالا در سرتاسر نقشه‌ی نسبتا بزرگ بازی پخش شده‌اند و با طراحی جذابشان شما را به گشت‌وگذار و پیدا کردن آیتم‌های پنهان بازی تشویق می‌کنند. با این حال معماها هر چقدر هم که سرگرم‌کننده و زیرکانه باشند اما نتیجه‌ی حل کردن آنها ابدا رضایت‌بخش نیست. با اینکه پشت سر گذاشتن برخی پازل‌ها به پیشروی در داستان ختم می‌شود اما بسیاری از این معماها فقط بدلیل آیتم‌هایی ناکارآمد در بازی تعبیه شده‌اند که ممکن است شما را از گشت‌و‌گذار بیشتر و درگیر کردن خود با معماهای فرعی سرد کنند.

این آیتم‌ها که اقلام موردنیاز برای ساخت Tweakها در بازی به شمار می‌آیند، تمام چیزی هستند که در زمان گشت‌وگذار می‌توانید جمع‌آوری کنید. اما نکته‌ی ناامیدکننده این است که خود Tweakها که با مجهز شدن به آنها مقداری از قابلیت‌ها و متغیرهای کمّیِ مبارزات و جابه‌جایی افزایش می‌یابد، ارزش چندانی ندارند. بازی نه چالش بزرگی در مقابلتان قرار می‌دهد که شما را مجبور به استفاده از آنها کند و نه تنوع و جذابیت کافی در کارایی آنها مشاهده می‌شود که ارزش وقت گذاشتن داشته باشند. به طور کلی Tweakها بلااستفاده خواهند ماند، آیتم‌های موردنیاز آنها برایتان بی‌ارزش جلوه خواهند کرد و در نهایت قید گشت‌وگذار بیشتر را می‌زنید.

حتی اگر مشکلی با این مسائل نداشته باشید، نقشه‌ی بی‌خاصیت و گمراه‌کنندگیِ بازی، ضعف دیگری است که بدون شک گریبانتان را خواهد گرفت. پس از هر رویداد داستانی، فقط با یک جمله‌ی کوتاه و مبهم به سمت هدف بعدی بدرقه خواهید شد. بدون اینکه نشانی از هدف‌تان را روی نقشه داشته باشید یا حداقل جهتی که باید در آن سمت حرکت کنید را بدانید. اغلب موفق به حل معمایی خواهید شد که باعث گشوده شدن یک دروازه‌ی بی‌نام و نشان درون منطقه‌ای از بازی خواهد شد و اگر آمار مکان‌های غیرقابل دسترس را در ذهن خود نداشته باشید، بصورتی کورکورانه باید تمام دنیای بازی را برای پیدا کردن آن زیر و رو کنید. این نکته‌ی دیگری است که گشت‌وگذار در بازی را به یک مسئولیت آزاردهنده تبدیل کرده و تمام تجربه‌ی بازی را تحت تاثیر قرار داده است. در واقع Iconoclasts اگر یک تجربه‌ی خطی را در محیط‌های متوالی ارائه می‌داد، می‌توانست در ارتباط برقرار کردن با مخاطب به مراتب بهتر عمل کند اما این محیط‌های بزرگ و به هم‌پیوسته هستند که بدون هیچ دلیل و هدفی، فقط به دقایقی که در بازی سردرگم هستید، اضافه می‌کنند.

با این حال هر چقدر هم که محیط‌ها در طراحی ساختار خود ضعف داشته باشند، با طراحی هنری و خلق منظره‌های متنوع و چشم‌نواز، آن را جبران کرده‌اند. محیط‌هایی سرسبز، کویری، کوهستانی، زیرزمینی و حتی شهری که هر کدام حال و هوایی منحصربفرد داشته و با جمعیت بالایی از NPCهای باهویت پر شده‌اند. شاید اگر Iconoclasts همانقدری که به جزئیات بصری، تک‌ تک دیالوگ‌های NPCها و روند داستانی خود پرداخته است، به ساختار کلی مراحل و مبارزات نیز بها داده بود؛ الان با عنوانی تحسین‌برانگیز و کم‌نقص روبه‌رو می‌شدیم. اما Iconoclasts حالا عنوانی است که برای لذت بردن از لحظات داستانی ناب و کم‌‌نظیرِ آن، باید کمی از خود گذشتگی و تعهد نشان دهید!

بازبینی تصویری:

 

"لحظات اکشن و هیجان‌انگیز زیادی در سرتاسر بازی غافل‌گیرتان خواهد کرد"

"طراحی جذاب و هوشنمدانه باس فایت‌ها، باعث شده است مشکلات مبارزات کمرنگ‌تر جلوه کنند"

"کیفیت بصری و رنگ‌بندی در بازی بسیار چشم‌نواز است"

"شخصیت‌ها در موقعیت‌های مجذوب کننده‌ای قرار می‌گیرند که برای شکل‌گیری یک بحث داغ و چالش‌برانگیز بسیار مناسب است" 

نکات مثبت:

داستان و روایتی پخته و تاثیرگذار

شخصیت‌هایی باهویت و دیالوگ‌های ریزبینانه

معماها‌ی هوشمندانه

طراحی باس‌ها و تنوع بالای آنها

کیفیت بصری جذاب و محیط‌های متنوع

نکات منفی:

مبارزات خسته‌کننده و اسلحه‌هایی ناکارآمد

Tweakها و آیتم‌هایی که اغلب بلااستفاده می‌مانند

ساختار سردرگم‌کننده‌ی ماموریت‌ها و گشت‌وگذارِ اجباری

سخن آخر:

Iconoclasts یک تجربه‌ی داستانیِ تاثیرگذار، عمیق و پر از سوپرایز است که حتی با وجود مبارزات خسته‌کننده و ساختار گمراه‌کننده‌ی مراحل، باز هم ارزش زمان و هزینه‌ی شما را دارد.

Verdict

Iconoclasts succeeds on delivering a deep and impressive story that is full of surprises. Despite a boring and shallow combat system and the misleading level structure, it is still worth your time and money

“PS4 and PS Vita Version”

Score: 7.5 

نوشته شده در: 14 اسفند 1396
دسته: نقد و بررسی
 
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه باید سه روز از ثبت نام شما گذشته باشد.
 

انصافا دمتون گرم
رفتم گرفتمش نسخه GOG حدود 100 مگ بود
جلوه هاش خیلی قشنگن
انیمیشن هاش(حرکات کاراکترا و امثالش) خیلی خوبن
طراحی کاراکترهاش خیلی خوبه
جنگ هاش خوبه با باس ها قشنگ تره دعوا
داستانش خیلی به دلم چسبید
پیچیدگی خاصی هم نداشت تا اینجا که من رسیدم
بعضی جاها حرف های خیلی خنده داری زده میشه
یا اتفاقات باحالی میفته
در کل دمتون گرم.....خیلی خوب میشه بازی های قشنگ رو معرفی و نقد کنین
مرسی از شما
بازی
Broforce
Binding of isaac afterbirth plus
Super meatboy
هم خیلی قشنگ بودن
ممنون بازی جالبی بنظر میاد

اسپم: ببخشید چرا نقد دراگون بال و متالگیر رو هنوز قرار ندادید؟؟
سلام. بزودی قرار میگیرن دوست عزیز و بابت تاخیر هم عذر میخوام.