نماوا
فروشگاه گیفت کارت
 
فروش لپتاپ و الترا بوک فروش محصولات MSI
بازی تانکی آنلاین فروش کنسول‌‌های بازی و لوازم جانبی
10 تصور غلط مردم نسبت به گیمرها - قسمت دوم

10 تصور غلط مردم نسبت به گیمرها - قسمت دوم

"جمع آوری و ترجمه شده از منابع مختلف"

جهان در طول این سال‌ها، پیشرفت زیادی کرده است؛ ولی متاسفانه این پیشرفت همچنان باعث نشده تا یک سری از افراد، تصورات غلطشان در مورد بازی‌ها و گیمرها را کنار بگذارند. حتی در اکثر مواقع نیز شاهد این هستیم که عده‌ای، به اشتباه تمام چیزهای بد در جهان را تقصیر بازی‌ها می‌دانند. مثلا بازی‌ها آفت جامعه هستند، بازی‌ها افراد را خشن می‌کنند، تمام تیراندازی‌ها تقصیر بازی‌هاست، گرم شدن زمین قطعا به خاطر بازی کردن مردم اتفاق افتاده است، بازی‌ها در حال نابودی کهکشان هستند، و غیره.

اظهارنظر جدید ترامپ و قانون‌گذار آمریکایی پیرامون خشونت در بازی‌های ویدئویی و لزوم افزایش قیمت بازی‌ها

اگر یادتان باشد، مدت‌ها قبل و برای تفهیم کردن یک سری از این تصورات غلط، در مورد 10 تصور غلط مردم درباره گیمر‌ها صحبت کردیم. حالا نیز باری دیگر قرار است تا به نبرد با 10 مورد دیگر از این تصورات غلط برویم و منطق آن‌ها را به چالش بکشیم. پس با ما همراه باشید تا از مورد دهم شروع کنیم.

10- هیچ چیزی از بازی‌ها نمی توان یاد گرفت

بازی‌ها چیزی فراتر از هماهنگی بین دستان و چشم‌ها هستند و افراد می‌توانند حتی بدون استفاده از برنامه‌ها و بازی‌های آموزشی، چیزهای زیادی یاد بگیرند. به عنوان مثال، بازیکنان عناوینی مثل  Halo و Call of Duty در بحث مدیریت کارها بسیار بهتر از سایر افراد شناسایی شده‌اند و بر طبق بررسی‌ها، این افراد در تشخیص اطلاعات مهم از جزئیات زائد، حدود پنجاه درصد بهتر از سایرین عمل می‌کنند. عناوین سری Assassin's Creed و Dynasty Warriors نیز با وجود داشتن ژانر Alternate Reality و ارائه‌ی وقایع تاریخی با چاشنی یک سری اتفاقات ساختگی، اطلاعات بسیار خوبی درباره‌ی بازه‌های مختلف تاریخی و افراد مهم ارائه می‌دهند.

9- بچه‌ها نمی‌توانند دنیای واقعی را از مجازی جدا کنند

این مورد، یکی از بزرگ‌ترین و شایع‌ترین تصورات غلط است. عده‌ی بسیاری از والدین فکر می‌کنند که فرزندشان با انجام بازی‌ها، نمی‌تواند فرق‌های بین دنیاهای واقعی و مجازی را متوجه شود و دست به کارهای عجیب و خطرناک می‌زند. ولی اگر به صورت دقیق به این موضوع توجه کنیم، متوجه می‌شویم که نشان دادن اصول زندگی به کودکان، یک امر مربوط به خود همین والدین است و نه بازی‌ها! این والدین بچه‌ها هستند که باید اصول، قواعد و قوانین زندگی را به آن‌ها بیاموزند، درست و غلط را نشانشان دهند و به آن‌ها گوشزد کنند که جهان بازی‌ها با واقعیت کاملا تفاوت دارد.

همچنین اگر بخواهیم منطقی باشیم، این مورد به بازی‌ها محدود نیست و بعضی از بچه‌ها با دیدن هر نوعی از سرگرمی‌ها (مثل فیلم‌های سینمایی، سریال‌ها یا حتی کتاب‌های کمیک)، فکرهای متفاوتی به سرشان می‌زند. مثلا ممکن است با دیدن یکی از فیلم‌های سری ماتریکس حسابی جوگیر شوند و سعی کنند از دیوار راست بالا بروند، یا با دیدن یک مسابقه‌ی کشتی کج بخواهند روی برادر یا خواهرشان یک حرکت RKO پیاده کنند.

8- بازی‌ها افراد را خشن می‌کنند

در قسمت قبلی این مقاله، به این مورد نیز اشاره کرده بودیم. ولی با توجه به وقایع اخیر و شایعه پراکنی‌های عده‌ای که از گیمینگ هیچ اطلاعی نداشتند، صلاح دانستیم دوباره به آن بپردازیم. در طول چند دهه‌ی اخیر، جو عجیبی نسبت به ارتباط خشن شدن کاربران و انجام بازی‌ها به وجود آمده است و هر بار که شاهد یک اتفاق تاسف بار هستیم، همه با صرف نظر از شرایط روانی و احساسی اشخاص دخیل در آن اتفاق، مستقیما بازی‌ها را مقصر می‌دانند؛ در حالی که اگر خوب دقت کنیم، فیلم‌ها، سریال‌ها، تبلیغات تلویزیونی یا حتی شبکه‌های اخباری نیز گاهی اوقات محتوای خشونت آمیز بسیار وحشتناکی را به نمایش می‌گذارند.

اینجاست که مدافعان این تصور غلط، این طور عنوان می‌کنند که به خاطر درگیرکننده‌تر بودن بازی‌ها، آن‌ها به تدریج حس پرخاشگری را در بازیکنانشان تقویت می‌کنند. ولی اگر به جست و جو در این مورد بپردازید، خواهید دید که تعداد بسیاری از تحقیقات علمی، ارتباط مستقیم بین بازی‌ها و افزایش خشونت در بازیکنان آن‌ها را رد کرده‌اند. در بدترین حالت نیز میزان تاثیرات بازی‌ها بر روی افراد، با سایر سرگرمی‌ها همانند تماشاکردن فیلم‌های سینمایی و سریال‌ها، در یک سطح قرار گرفته است و هیچ تفاوتی با آن‌ها ندارد.

7- بازی‌ها باعث ایجاد یک زندگی ناسالم می‌شوند

این یکی ازآن تصورهای غلطی است که به لطف ظهور بازی‌های ورزشی و تناسب اندام مبتنی بر حرکت، به سرعت نفی شد. اگر این مورد واقعا درست بود، آیا بازی‌هایی همانند Just Dance یا Dance Central یا حتی تمامی عناوین کنسول Wii که به شدت بر روی انجام حرکات مختلف با بدن (یا همان ورزش کردن) تمرکز داشتند، تا این حد به محبوبیت می‌رسیدند؟

همچنین اگر بخواهیم واقع بین باشیم، گفتن این که انجام دادن بازی‌ها باعث ورزش نکردن و یا مصرف مقدار زیادی از خوراکی‌ها می‌شود، هیچ فرقی با گفتن همین عبارت در مورد دیدن فیلم‌ها و سریال‌ها برای مدت طولانی ندارد. پس نمی‌توان فقط بازی‌ها را مقصر دانست.

6- بازی‌ها باعث بدزبانی می‌شوند

همین الان به سراغ گوگل بروید و عبارت "علت بدزبانی در کودکان" را جستجو کنید. بله، دارید درست می‌بینید؛ تمام تحقیقات و بررسی‌های انجام شده در این زمینه نشان می‌دهد که بزرگترین عامل یادگیری حرف‌های بد و ایجاد بدزبانی در کودکان، در واقع همان والدین آن‌ها هستند! کودکان مدت زیادی از زمان روزانه‌شان را در کنار والدین خود می‌گذرانند. برای همین، احتمال یادگیری الفاظ بد توسط آن‌ها در جمع خانواده و در صورتی که والدینشان کنترل کافی‌ای بر روی الفاظی که استفاده می‌کنند نداشته باشند، بسیار بیشتر از هر حالت دیگری است.

ممکن است اکنون بگویید که ما داریم بازی‌ها را کاملا در این قضیه بی تقصیر نشان می‌دهیم؛ ولی خودتان بگویید، آیا این موضوع که یک کودک دارد بازی‌ای را انجام می‌دهد که حاوی الفاظ نامناسب است و قاعدتا درجه سنی بالاتری نسبت به سن او را طلب می‌کند، مستقیما مرتبط به والدین او و نبود نظارت کافی توسط آن‌ها نیست؟

5- بازی‌ها افراد را ضد اجتماعی/منزوی می‌کنند

این مورد واقعا عجیب است؛ چون اکنون اکثر عناوین با استفاده از روش‌هایی همچون بازی به صورت Co-Op یا فعالیت‌های گروهی، در حال بیشتر کردن ارتباطات اجتماعی بین بازیکنان و ترغیب کردن آن‌ها به همکاری با یکدیگر هستند. اگر واقعا قرار بود که بازی‌ها افراد را منزوی کنند، مودهای چند نفره و بازی‌هایی همچون Destiny و World of Warcraft، یا Farmville و حتی UNOی لعنتی، هرگز در دنیای دیجیتالی به محبوبیت نمی‌رسیدند.

4- گیمرها فقط بازی‌های خشن دوست دارند

یک سوال: اگر به سراغ پرفروش‌ترین بازی‌ها در جداول روزانه، هفتگی و یا ماهانه بروید، چه عناوینی را در آن‌ها می‌بینید؟ بله، درست است که عناوینی مثل Call of Duty و GTA همواره در این لیست‌ها وجود دارند، ولی اگر خوب دقت کنید می‌توانید بازی‌هایی همچون فیفا و Football Manager و Super Mario را در بین آن‌ها ببینید که اصلا بازی‌های خشنی نیستند. اگر قرار بود که همه فقط بازی‌های خشن را دوست داشته باشند، آیا به نظرتان بازی‌هایی همانند Minecraft یا Pokemon Go می‌توانستند به موفقیت برسند؟

3- بازی‌ها باعث کند ذهن شدن می‌شوند/ارزش درمانی ندارند

همان طور که در قسمت قبلی اشاره کردیم، بازی‌ها به عنوان سرگرمی‌های Actively Consuming شناخته می‌شوند؛ یعنی در هنگام انجام دادن آن‌ها، شخص در حال دیدن توسط چشمانش است، مغز او مداوما در حال دریافت و پردازش اطلاعات است تا بتواند نسبت به معماهای موجود در بازی‌ها یا اتفاقاتی که در آن‌ها در حال رخ دادن است، واکنش نشان دهد و در نهایت این فرامین توسط حرکت دادن اعضای بدن، به بازی منتقل می‌شود. به همین دلیل، واقعا نمی‌توان این موضوع را درک کرد که چرا و به چه دلیل، بازی‌ها به عنوان یکی از عاملین کند ذهنی مطرح می‌شوند. علاوه بر این، یک سری از بازی‌ها همانند عناوین VR، هم اکنون برای درمان یک سری از فوبیاها "Phobia"، اعتیاد و آلزایمر استفاده می‌شوند. پس همچنین نمی‌توان ارزش درمانی آن‌ها را نفی کرد.

به عنوان یک نکته‌ی اضافی، آیا می‌دانستید که بر طبق تحقیقات انجام شده، انجام بازی‌هایی همانند تتریس "Tetris" برای سه ماه و آن هم به مدت 30 دقیقه در هر روز، باعث افزایش قشر مغزی در آن افرادی شده که به تجربه‌ی آن‌ها می‌پرداخته‌اند؟

2- بازی‌ها افراد را برای وظایف آینده‌شان آماده نمی‌کنند

یک دور از بازی Warcraft III را به اتمام برسانید یا یک Raid را در بازی Destiny کامل کنید و آن وقت سعی کنید که بگویید که انجام این بازی‌ها علیرغم نیاز به برنامه ریزی، کار تیمی و هماهنگی، هیچ چیزی را به بازیکنانشان نمی‌آموزند. درست است که بازی‌ها در ابتدای پیدایششان تنها برای مصارف سرگرمی به کار می‌رفتند، اما همان طور که قبلا هم اشاره کردیم، اکنون کاربرد آن‌ها بیشتر از قبل شده و می‌توانند در کنار ارائه دادن یک گیم پلی سرگرم کننده، نکات مختلفی را به بازیکنانشان بیاموزند که موارد موجود در دنیای واقعی نیز یکی از آن‌ها هستند. مثلا بازی‌هایی مثل Monopoly و مخصوصا بازی‌های ژانر 4X همانند سری Civilizations، بازیکنانشان را با مواردی همچون سختی‌های جمع آوری منابع و مدیریت آن‌ها برای پیشرفت کردن، یا نیاز به انجام یک سری تصمیم گیری‌های حیاتی روبرو می‌کنند.

1- بازی‌ها باعث تاثیرات منفی روی چشم‌ها می‌شوند

این جمله، عبارتی است که احتمالا همه‌ی ما آن را شنیده‌ایم. عده‌ی بسیاری از مردم و والدین بر این عقیده‌اند که بازی‌ها باعث و بانی ضعیف شدن چشم‌ها هستند. ولی برخلاف تصور عمومی، این مورد نه تنها ربطی به خود بازی‌ها ندارد، بلکه در واقع درست برعکس آن رخ می‌دهد! به عنوان مثال، آیا می‌دانستید که انجام یک بازی شوتر اول شخص به مدت یک ساعت، می‌تواند به افراد مبتلا به تنبلی چشم کمک کند و بسیار موثرتر از استفاده از یک چشم بند است؟

واقعیت اینجاست که به دلیل انجام شدن بازی‌ها توسط نمایشگرها (تلویزیون، مانیتور و غیره)، تاثیر آن‌ها بر روی چشم‌ها درست همانند سایر کارهایی است که با استفاده از یک صفحه نمایش انجام می شوند؛ مثل انجام دادن کارهای گرافیکی، برنامه نویسی یا حتی مشاهده فیلم‌ها و سریال‌ها توسط تلویزیون. بنابراین، بازی کردن نیز همانند این کارها، در صورتی تاثیر منفی روی چشم‌ها خواهد گذاشت که کاربر، مراقبت لازم را نداشته باشد و به عنوان مثال، در فضای تاریک یا برای مدت‌های طولانی و بدون استراحت، به کار کردن بپردازد. 

اکنون به پایان قسمت دوم این مقاله رسیدیم و امیدواریم که از مطالعه‌ی آن لذت برده باشید. حالا نظر شما در مورد موضوعات مطرح شده چیست؟ آیا شما هم به موارد مشابهی برخورد کرده‌اید؟ اعتقاد دارید که چند مورد را جا انداخته‌ایم؟ پس حتما نظرات خودتان را با ما به اشتراک بگذارید.

گردآوری: پرهام آقاخانی

در همین رابطه:

10 تصور غلط مردم درباره گیمرها "قسمت اول"

منابع:

PBS

Gamingbolt

escapistmagazine

Whatculture

Gameranx

کانال یوتیوب GB

نوشته شده در: 28 فروردين 1397
دسته: مقاله
این ویدئوها رو دیده‌اید؟
  • گرشاسپ: راز اژدها
  • God of War
  • دانلود موسیقی متن بازی OneShot Solstice
 

آموزش آنریل انجین 4آموزش آنریل انجین 4

آموزش یونیتی سه بعدیآموزش یونیتی سه بعدی

آموزش یونیتی دو بعدیآموزش یونیتی دو بعدی

آموزش سی شارپ در یونیتیآموزش سی شارپ در یونیتی

آموزش واقعیت مجازی در یونیتیآموزش واقعیت مجازی در یونیتی

آموزش گیم میکر استودیو آموزش گیم میکر استودیو GameMaker
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه باید سه روز از ثبت نام شما گذشته باشد.
 

در مورد دلیل پنجم که درباره انزوا بود... یکمی درسته و یکی هم غلط...باید از لفظ انزوا استفاده نکنیم.... بچه ای که فقط در حال بازی کردن باشه و دلش به دله بازیاش بند باشه مسلما از خونه بیرون نمیره...و بیرون رفتنو فقط با دوستاش و ارتباطاتشو محدود میکنه که این از یه جهات خوبه و از یه جهاتی بد...معمولا افراد گیمر یا گیم خور فقط به بازیاشون فکر میکنن و در بعضی مواقع حتی از کارو زندگیشون میوفتن...اما از یه طرف خوبیش اینه که از خونه بیرون نمیرن تا توی جو خراب بقیه باشن و از راه بدر شن شاید بخندید اما عین واقعیته...خلاصه هر چیزی خوبی ها و بدی های خودشو داره...اما متاسفانه تو کشور ما چون قدیمی ها اینجور چیز هارو نداشتن و فقط کار کردنو درس خوندن بنظرشون کار مسخره ای میاد ... اما برای ما و ایندگان ما داستان فرق میکنه...باور غلط بزرگ هارو نباید خورده گرفت اونها 50 سالو اندی با این موقعیت و افکار بزرگ شدن و قابل تغییر نیستن
متاسفانه این باور غلط وجود داره و خیلی مسخره میشه بعضی وقتا.ما یه فامیل خیلی مذهبی داریم.یادم میاد بچه که بودم یه بار اومده بود خونمون منم اون وقع پلی استیشن 1 داشتم.این به بابام گفت این وسیله رو آمریکا ساخته که بچه ها رو شیطانی کنه و این بچه چند روز دیگه جنی میشه.بابای منم که اینو خیلی قبول داشت اومد جلو چشمام دستگاهمو شکوند .واقعا نمیدونم بعضیا چه مشکلی با گیم دارن و به چرت ترین چیزا ربطش میدن...
16 ساله بازی میکنم چشمام ضعیف که نشده هیچ هر روز هم بهتر از دیروزه متاسفانه درک گیمرها از توان اکثریت خارجه و این طبیعیه چون این افراد درک خیلی چیزها را ندارند
به شخصه اونقدری که از بازی ها چیز یاد گرفتم هیچکس دیگه ای نتونست انقدر چیز یاده من بده
من ارزش محبت رو در د لست گاردیان حس کردم مظلومیت را در متال گیر
اصلا چی بگم در وصف این صنعت بزرگ
اگه درکمون میکردند برام غیر قابل تحمل تر بود
نمیدونم چه چیزی تو کله والدین جریان داره؟؟؟احتمالا یک بار هم گیم نزدن تا بفهمن چه لذتی داره؛نمیدونن عناوین استراتژیک چه لذت باشکوهی داره،نمیدونن تموم کردن دارک سولز2چه لذتی داره نمیدونن دیدن صحنه های حماسی ویچر چه لذتی دارهنمیدونن کشتن یک زامبی چه لذتی رو داره نمیدونن کشتن ماکاروف تو cod mw3چه لذتی رو داره؛پس بزاریم هر فکری رو بخوان بکنن ما از بچگی با بازی های رایانه ای بزرگ شدیم بخاطرشون گریه کردیم،خوش حال شدیم،آموختیم وعصبی شدیم بخشصه هیچ بخاطر حرف های پوچ و خنده دار والدین هیچ وقت صنعت گیم رو ترک نمیکنم .
بخشصه:بشخصه چه موبایل مضخفی خریدم که تو صفه کلیدش علامت مساوی رو نداره وهم قدرت خوبی نداره فقط ضد ضربه هستش.
تو ایران این ده تصور غلط به هزاران تصور غلط افزایش پیدا میکنه
تا جایی اعتیاد و فقر و و طلاق و هر ناهنجاری رو به بازی ارتباط میدن خصوصا اون فرد اگر سنش از 10...12 سال بیشتر باشه و پای بازی ببیننش
خشونت چیه باو من 7 سالگیم تو کلوب رزیدنت اویل 2 بازی میکردم!
چه ربطی داره ؟ الان سابزیرو ستون فقرات شائوکانو بکشه بیرون منم باید تو اجتماع این کارو بکنم؟ حتی یه بچه هم اینو میفهمه امان از بعضی والدین
منم داداشم هشت سالشه برای چند ساعت رفته بود خونه یکی از اقوام بعد که برگشت گفت: قسمت داستانی mk x رو تموم کردم
بعد الان که little big planet 3 براش میزارم میگه مسخرس
ولی خداروشکر خشونتش فعلا افزایش پیدا نکرده
خیلی مقاله جالبی بود ... ممنون