نماوا
فروشگاه گیفت کارت
 
بازی تانکی آنلاین فروش محصولات MSI
فروشگاه آنلاین پال استور فروش گیفت‌کارت - سریع و ارزان
نقد و بررسی بازی آب‌های آبی

 

نقد و بررسی بازی آب‌های آبی

"به قلم پرهام آقاخانی"

بعد از داغ شدن بازار بازی سازی در ایران، تیم‌های بسیاری در سرتاسر کشور شکل گرفتند و هرکدام از آ‌ن‌ها، به ساخت عناوین مختلفی پرداختند. عده‌ای بدون کسب تجربه‌ی کافی، از همان ابتدا به سمت ساخت بازی‌های بزرگ و رقابت با مطرح‌ترین بازی‌های خارجی (همانند کرش بندیکوت) رفتند و در انتها محصولاتی بسیار بد یا ناامید کننده را منتشر کردند. عده‌ای دیگر نیز به سراغ ساخت عناوین کوچک‌تر متمایل شدند تا بتوانند به خوبی از منابع و توانایی‌هایشان استفاده کنند که در برخی موارد شاهد بازی‌هایی قابل قبول تا عالی، و در برخی موارد با فاجعه‌هایی روبرو شدیم که عناوین Asset Flip استیم را هم خجالت زده می‌کردند.

"آب‌های آبی" که اولین ساخته‌ی استودیوی آسمان آبی به شمار می‌رود، یکی از همان عناوین کوچک و خوب است؛ عنوانی که علیرغم تمام مشکلاتی که دارد، تعدادی از بهترین ویژگی‌ها و مکانیک‌های عناوین مختلف خارجی را در کنار هم جمع کرده و به خوبی از آن‌ها بهره برده است.

 

در "آب‌های آبی" بازیکن در نقش ناخدای یک کشتی قرار می‌گیرد و وظیفه دارد که برای دسترسی به یک گنجینه افسانه‌ای در خلیج فارس که عده‌ی بسیاری از دریانوردان در طول زمان، برای یافتن آن جانشان را به خطر انداخته‌اند، چهار قطعه‌ی مختلف از یک نقشه را جمع آوری کند و در این میان با نیروهای ارتش پرتغال نیز درگیر شود. داستان بازی علیرغم اتفاق افتادن در یک دوره‌ی تاریخی و در خلیج‌های ایران، درست همانند سایر عناوین کوچک از کلیشه‌ها و ایرادهای متعددی رنج می‌برد که البته می‌توان به خاطر سبک و نوع بازی، از آن‌ها چشم پوشی کرد. اما دو مورد خاص را نمی‌توان نادیده گرفت که اولین آن‌ها، کیفیت دیالوگ‌هاست. دیالوگ‌های بازی در اوایل آن، خوب نوشته شده‌اند و مقادیر مناسبی از طنز را هم درون خود دارند؛ ولی هرچقدر جلوتر می‌روید از این کیفیت کاسته شده و حتی طنز موجود در آن‌ها در بعضی موارد به شدت پسرفت می‌کند. همچنین در طول سکانس‌های دیالوگ، ممکن است بارها شاهد عوض شدن لحن صحبت‌ها از خودمانی به رسمی/کتابی و بالعکس باشید که در کنار مورد قبلی، چندان منظره‌ی جالبی را ایجاد نمی‌کنند و شاید بهتر بود از یک لحن صحبت ثابت برای تمام دیالوگ‌ها استفاده شود.

دومین مورد نیز این است که بازی، پایان راضی کننده‌ای ندارد. پس از اتمام آخرین باس فایت بازی و یافتن گنجینه، بازیکن به یک آیتم خاص دسترسی پیدا می‌کند (برای جلوگیری از اسپویل به آن اشاره‌ای نمی‌کنیم) و سپس بدون دیدن پایان خیلی خاصی (مثلا این که بعد از یافتن گنجینه چه اتفاقاتی می‌توانست بیفتد)، ناگهان در محیط بازی رها می‌شود. درست است که با این کار، بازیکن می‌تواند همچنان به گشت و گذار بپردازد، ولی وقتی بازی به صورت کاملا خطی طراحی شده است و به جز ماموریت‌های اصلی، هیچ فعالیت یا عامل تشویق کننده‌ی دیگری برای انجام دادن در دنیای آن وجود ندارد، داشتن یک اختتامیه‌ی مناسب برای خاتمه دادن به داستان، بسیار بهتر از رها کردن دوباره‌ی بازیکن در یک محیط خالی و بی‌هدف است.

 

بعد از شروع بازی و به اتمام رساندن سکانس‌های ابتدایی، بازیکن وارد نقشه‌ی بازی می‌شود و وظیفه پیدا می‌کند که با رفت و آمد و پرهیز از برخورد با کشتی‌های دزدان دریایی قابل مشاهده در آن (که حرکت مناسبی از سوی سازندگان بوده و از بروز Random Encounterهایی به سبک عناوین JRPG قدیمی جلوگیری می‌کند)، ماموریت‌های مختلف بازی را که تنها به بدست آوردن یک آیتم خاص از یک سوی نقشه‌ی بازی و تحویل دادن آن یه سویی دیگر، یا مبارزه با باس‌های بازی خلاصه می‌شوند را برای رسیدن به هدف نهایی داستان (پیدا کردن گنجینه) به انجام برساند. برخی از این ماموریت‌های یافتن آیتم‌ها، بسیار ساده هستند و فقط باید آن آیتم خاص را بیابید و تحویل دهید؛ ولی در مورد برخی دیگر، مجبور به خرید یک آیتم گران قیمت هستید و اینجاست که به احتمال زیاد مجبور به Grind کردن (تکرار چند باره‌ی یک عمل برای دسترسی آسان‌تر به منابع) برای بدست آوردن میزان پول مناسب می‌شوید که ممکن است در اواخر کار، گیم پلی بازی را بسیار خسته کننده کند. ولی خوشبختانه مدت زمان بازی کاملا مناسب با محتوای آن است و درست آن زمانی که بازی به سمت و سوی خسته کننده شدن گرایش پیدا می‌کند، به اتمام می‌رسد.

همانطور که گفته شد، قسمت بزرگی از ماموریت‌ها به خرید یک سری آیتم خاص خلاصه می‌شود. پس مجبور هستید که برای تهیه کردن این آیتم‌ها، پول بدست بیاورید. بدست آوردن پول در این بازی به دو صورت انجام می‌شود: مبارزه و تجارت. هر کدام از کشتی‌هایی که خریداری می‌کنید از فضای خاصی برای حمل بار برخوردار هستند و می‌توانید با استفاده از این فضا، اجناس مختلفی را خریداری کرده و آن‌ها را در سایر مکان‌ها با کمی سود به فروش برسانید. نکته‌ی جالبی نیز که در زمان خرید و فروش به چشم می‌خورد، این است که سازندگان این اجازه را به بازیکن داده‌اند تا درست همانند یک سری از بازی‌ها (مثل ماموریت‌های Witcher Contracts در ویچر 3) بر سر قیمت نهایی خرید یا فروش، چانه بزند. اما این طور به نظر می‌رسد که تجارت کردن کمی عجیب طراحی شده است و راه ایده‌آلی برای کسب پول نیست. در مدت زمان تجربه‌ی بازی، بارها پیش آمد که یک جنس خاص در هیچ کدام از مقصدهای بازی، سودآوری نداشته باشد؛ مگر این که جنس مذکور به همان فروشنده‌ای که از او خرید کرده بودید، فروخته شود! همچنین این روش نسبت به مبارزه‌ی پی در پی با دشمنان و به خاطر نیاز به خرید آذوقه برای حفظ سرعت در هنگام حرکت کشتی و جلوگیری از مبارزات ناخواسته، بسیار کندتر و هزینه بر به نظر می‌آید.

 

روش دوم کسب درآمد، مبارزه کردن با دشمنان و شکست دادن آن‌هاست. خیلی جدی می‌توان گفت که بخش مبارزه‌ی بازی، بهترین بخش آن است و بسیار خوب کار شده است. سیستم مبارزه‌ی این بازی شبیه به نسخه‌ای ارتقا یافته از مینی گیم Kenway's Fleet از بازی Assassin's Creed IV: Black Flag می‌ماند؛ یعنی در هنگام مبارزه، کشتی‌های بازیکن در مقابل کشتی‌های دشمن قرار گرفته و به صورت نوبتی به سوی یکدیگر شلیک می‌کنند. هنگامی که نوبت بازیکن فرا می‌رسد، او می‌تواند از بین سه نوع گلوله‌ی مختلف با ویژگی‌های منحصر به فرد و با توجه به تعداد توپ‌های موجود روی هر کشتی، تعدادی را انتخاب کرده و با متوقف کردن نوار زیر صفحه در یک موقعیت مناسب، آن گلوله‌ها را به سمت کشتی‌های دشمن شلیک کند. اما چیزی که موضوع را جالب‌تر می‌کند، این است که می‌توان به سه روش مختلف به کشتی‌های دشمن حمله کرد. این سه روش عبارتند از شلیک به عرشه‌ی کشتی (که میزان ضربه‌ی بالاتری نسبت به سایر حملات دارد)، شلیک به ملوانان (برای کاهش دقت حملات دشمن) و شلیک به توپ‌‌ها (برای پایین آوردن توان تهاجمی دشمن).

اما متاسفانه ارزش این بخش به خاطر چند مشکل، پایین آمده است. اولا این طور به نظر می‌رسد که سیستم مبارزه‌ی بازی بیشتر بر پایه‌ی شانس و RNG (مخفف Random Number Generator) متکی است تا اجرای شلیک‌های درست. بارها پیش می‌آید که میزان ضربه‌ی وارد شده توسط حملات، چندان منطقی به نظر نرسیده و به شدت بالا و پایین شوند، بعد از چندین بار بمباران کردن کشتی‌های بزرگ با گلوله‌های ویژه و پرقدرت، توان تهاجمی آن‌ها تغییری نکند یا این که گلوله‌های شلیک شده در منطقه‌ی زرد به هدف برخورد نکنند و برعکس، گلوله‌های شلیک شده در منطقه‌ی قرمز مستقیما به هدفتان برخورد کرده و میزان ضربه‌ی بالایی را نیز وارد کنند! دومین مشکل بخش مبارزه نیز این است که سیستم عقب نشینی اصلا خوب طراحی نشده است. تقریبا در تمام بازی‌هایی که از سیستم مبارزه‌ی نوبتی بهره می‌برند، امکان عقب نشینی در همان اوایل کار در اختیار بازیکن قرار می‌گیرد تا در صورت مواجهه با یک وضعیت نه چندان ایده‌آل، بازیکن خسارت خیلی زیادی را متحمل نشود. ولی متاسفانه در آب‌های آبی، گزینه‌ی عقب نشینی از همان اوایل مبارزه در اختیارتان قرار ندارد و باید حتما کشتی‌هایتان در یک وضعیت بسیار وخیم قرار بگیرند تا این گزینه در اختیارتان قرار گیرد.

سومین مشکل مبارزات نیز نامتعادل شدن درجه‌ی سختی در برخی نبردها است. در ابتدای بازی، مبارزات از درجه‌ی سختی مناسبی بهره می‌برند. ولی هر چقدر که پیشروی می‌کنید وضعیت درجه سختی کمی عجیب می‌شود و مثلا دشمنان اواسط بازی، قوی‌تر از دشنمان بخش آخر بازی ظاهر می‌شوند. این مشکل در باس فایت آخر به اوج خودش می‌رسد و نه تنها با کشتی‌ای روبرو می‌شوید که توان تهاجمی‌اش حتی در نوار زیر صفحه نمی‌گنجد (11 توپ!) و تعداد بسیار زیادی از ملوانان را حمل می‌کند، بلکه با نابودی کشتی‌های همراه این باس است که در طی یک عمل ناجوانمردانه‌ی کلاسیک، کشتی‌های دیگری به مبارزه فراخوانده می‌شوند تا جای آن‌ها را بگیرند!

 

ولی هیچ کدام از این مشکلات به بدی کمبود یک سری از توضیحات مورد نیاز نیستند. متاسفانه بازی در توضیح دادن جزئیات مکانیک‌های مختلف، کمی نامناسب عمل می‌کند و به جز آموزش بخش مبارزه یا هشدار برای خرید تجهیزات، لحظات بسیاری پیش می‌آید که بازیکن مجبور می‌شود خودش روش پیشرفت در بازی یا یک سری از ویژگی‌های آن را بیابد. به عنوان مثال، بازی هیچ گاه در مورد ویژگی‌های خاص هر نوع از کشتی یا گلوله‌ها (که عمق بیشتری به سیستم مبارزه اضافه می‌کنند) یا چگونگی استفاده از آن‌ها، چیزی به بازیکن نمی‌گوید یا هیچ وقت در مورد محدودیت تعداد پیشنهادها در هنگام چانه زدن هشدار نمی‌دهد. این موارد شاید در نظر یک سری از بازیکنان، چندان بد نباشند، اما قطعا باعث رنجش یک سری از کاربران حرفه‌ای و یا کاربرانی خواهند شد که تجربه‌ی کافی‌ای در عناوین مختلف ندارند.

خوشبختانه از نظر سمعی و بصری، با یکی از عناوین خوب ایرانی روبرو هستیم. موسیقی‌های بازی علیرغم تعداد محدودشان، به خوبی تنظیم شده‌اند و گرافیک بازی نیز نسبت به "یک سری" از عناوین ایرانی ساخته شده با موتور GameMaker (که ممکن است با آن‌ها آشنایی داشته باشید)، از کیفیت بسیار بیشتری در طراحی‌ها و مخصوصا پرتره شخصیت‌ها بهره می‌برد. هرچند که یک سری ایرادات فنی در این بخش‌ها قابل مشاهده است. مثلا در طول بازی، لحظات بسیاری پیش آمد که موسیقی‌های زمان مبارزه به اشتباه در زمان استفاده از نقشه پخش شوند، کشتی در موانع نقشه گیر کرده یا کنترل آن برای مدتی کوتاه با مشکل مواجه شود، یا در بعضی از سکانس‌های دیالوگ نیز بارها افت فریم شدیدی (از 60 به زیر 30) مشاهده شد.

نکات مثبت:

- طراحی گرافیکی خوب

- موسیقی‌های کم تعداد، ولی مناسب

- سیستم مبارزه‌ی سرگرم کننده

نکات منفی:

- برخی مشکلات فنی

- نبود یک سری از توضیحات مورد نیاز

- برخی جزئیات سیستم مبارزه

- طراحی نه چندان خوب برخی مکانیک‌ها

- پایان بندی بازی راضی کننده نیست

و در پایان

در نهایت می‌توان این طور گفت که آب‌های آبی با وجود تمام شایستگی‌هایش، عنوانی‌است که فقط کمی بالاتر از سطح متوسط ظاهر شده است. پایه‌ی بازی به خوبی شکل گرفته و مکانیک‌های فوق العاده جالبی نیز در آن استفاده شده‌اند، ولی یک سری از مشکلات و ایراداتش باعث شده‌اند که در آن سطحی که می‌توانسته ظاهر شود، نباشد.

امتیاز نهایی: 10/6

نوشته شده در: 26 ارديبهشت 1397
دسته: مقاله
این ویدئوها رو دیده‌اید؟
  • Red Dead Redemption 2
  • The Sinking City
  • Divinity: Original Sin II Definitive Edition
 
گیم آموز
 
 
ثبت دیدگاه
 
جهت ثبت دیدگاه باید سه روز از ثبت نام شما گذشته باشد.